داشتم مي گفتم ... توي اين ايستگاه اتوبوس ، مثل همه ايستگاه هاي ديگه ، يك نيمكت بود با يك سايبون . خيلي تر و تميز و مرتب نبود اما به هر حال بود ! يك ماه و نيم گذشت . نيمه خرداد كه ديگه هوا گرم شد ، در مدت يك روز ، شايدم كمتر ، اين نيمكت و سايبونش ناپديد شد و سنگهاي كف ايستگاه ، كنده شده بود ! ما هم توي دلمون گفتيم : دست شهردار درد نكنه . مي خواد رئيس جمهور بشه و داره به اين مردم حالي مي ده و مي خواد يك ايستگاه ترو تميز راه بندازه !
همچين فكر مي كردم كه انگار تا حالا توي سوئيس زندگي كرده بودم و تا حالا هيچ رئيس جمهور ايراني نديده بودمو بچه اين انقلاب نبودم !
باز هم بگذريم . خلاصه يك مدتي گذشت اما از نيمكت و سايبون خبري نبود . تا اينكه ديديم شروع كردن كف اونجا رو سنگ كردن و ... مثل اينكه بالاخره يادشون اومده كه بايد اينجا رو درست كنن ! كف و سنگ كردن و يك ميله نقره اي خيلي قشنگ بين پياده رو و جوب ، كاشتن توي زمين . الان سه ماه و نيم از اون موقع مي گذره اما توي ايستگاه غير از اون ميله نقره اي ، چيز ديگه اي نمي بيني . اگر شهردار سابق و رئيس جمهور محترم مي دونست كه ايستادن زير آفتاب ، چقدر براي اين مردم خطرناكه و هزينه قرص هاي آبي ، چقدر از هزينه يك سايبون ، بيشتره ، هيچ وقت اين كارو نمي كرد.
باز هم بگذريم . اصلا قضيه نيمكت و سايبون رو فراموش كنين. اين مردم قانع و مظلوم كه چيزي نمي گن . همشون مي رن زير سايه چند تا برگ درختي كه هست و معصومانه منتظر اتوبوس مي مونن. مسئله مهم اون ميله نقره اي كه من اصلا نمي دونم به چه درد مي خوره ! شايد براي اينكه مردم بهش تكيه بدن تا خسته نشن ! يا شايد براي اينه كه مردم كنار اون به صف وايسن ! يا شايد براي اينه كه يك وقت توي جوب نيفتن يا ... من كه نمي دونم .
اگه يه روز گذرتون به اين ايستگاه اتوبوس افتاد ، به اين ميله نقره اي زيبا حتما يك نگاهي بكنين و سعي كنين فلسفه وجودي اونو بفهمين . اگر فهميدين به ما هم بگين تا از اين ابهام بزرگ بيايم بيرون !
به اميد آباداني ايران