فقط ۱۲ روز ديگه مونده. شبها خوب نمي خوابم اما به اميد اينكه ديگه كم كم دارم به آخرش مي رسم، شبها مي گذره. انقدر به پنجره نگاه مي كنم تا سحر مي شه. اونوقت يك كمي مي تونم بخوابم.

مي دونم كه الان بهار توي اين خونه گرمو نرمش، خيلي داره بهش خوش مي گذره. فكر كنم براي همينه كه وقتي يك بچه دنيا مي ياد گريه مي كنه. اونو دارن از خونه خوبش مي ندازن بيرون.  اما بهار جان، ديگه نمي توني اين تو بمونه . آخه من واقعا دارم مي تركم. اما قول مي دم كه وقتي اومدي بيرون ، اينجا هم برات يك خونه گرم و نرم آماده كنم.