چه بي صدا بر دريچه قلبم مي كوبد و مرا به خود مي خواند. آنگاه كه اين خانه كوچك و گرمش را ترك گفت و به سرزمين آدميان پا گذاشت ، فريادش به آسمان ها خواهد رسيد تا همگي بشنوند و وجودش را باور كنند.
اما كوچك من، بدان كه من تو را بي فرياد و فقط با يك تكان كوچك انگشتت، هميشه باور خواهم داشت .
+
نوشته شده در چهارشنبه دهم مرداد 1386ساعت 9:42 توسط آزاده حائري
|
