بالاخره بعد از حدود دو ماه، يك كمي احساس مي كنم دارم بهتر مي شم. بعد از همه اون حالت تهوع ها و غذا نخوردن ها و استراحت هاي مداوم و خسته كننده، كم كم دارم به زندگي طبيعي خودم برمي گردم و البته آثار بچه هم داره يواش يواش معلوم مي شه و هر وقت كه ناخودآگاه دستم مي ره سمت شكمم دلم يه هو از خوشحالي ضعف مي ره. خلاصه اينكه خدا رو شكر. اگه خدا بخواد داريم به جاهاي خوبش نزديك مي شيم.

راستش جا داره كه از علي عزيزم خيلي تشكر كنم. حتي يك لحظه هم منو تنها نذاشت ، حتي زمانيكه به قول حسين، داشت توي عق هاي من "زيرعقي" شنا مي كرد.

و البته از ياسي و الهام و نرگس و حسين كه همگي من رو در امر خطير خانه تكاني كمك كردند هم متشكرم. انشاءالله در شاديهايتان كمك كنم.

امسال براي اولين بار در طي اين ۵ سال ، سبزه درست كردم - فكر كنين ، با اين حال و احوال!! - بياين و ببينين كه چه سبزه اي شده. ماشالله سبز و بلند.

اميدوارم سال خيلي خوبي داشته باشين.
نوروزتان مبارك