خيلي وقته چيزي ننوشتم. از تمامي خوانندگان محترم پوزش مي خواهم.

امروز هوا خيلي سياهه اما قشنگه. ديشب تا صبح خونه ما بارون ميومد. و من تا صبح از شنيدن صداي بارون كه يك ريز و بي وقفه داشت با كانال كولر حرف مي زد، لذت بردم.

كاش اين ماشينها مي ذاشتن كه اين بارون قشنگ، فقط براي چند روز ، تهرانمونو قشنگ و زيبا ببينيم. بگذريم . اين حرفا ديگه تكراريه.

داريم با علي ، فيلم دائي جان ناپلئون رو براي چنديم بار دوره مي كنيم و من هر بار كه اين فيلم رو مي بينم دلم براي يك خونه با ديوارهاي كوتاه، پنجره هاي چوبي ، شب نشيني ها شاد و راحت ، كوچه باغ، بازي با بچه ها سرظهر تابستان، يك هندوانه قرمز كه شاجون اول فيلم قاچ مي زنه، راه رفتن رو سنگفرش حياط، يك آفتابه مسي كه از آب حوض پر مي شه، يك آلاچيق پر از گل، پشه بندها و تخت هاي چوبي ، غش مي ره. 

شايد اگر يك روزي خيلي پولدار بشم، يك روزي كه ديگه پير شده باشم، يك خونه مثل خونه دائي جان ناپلئون بسازم. يك جاي خيلي دور ، خيلي دورتر از تهران اما تو ايران. مطمئن باشين اون روز همتون مي تونين بياين خونه من. اون وقت با هم هر شب شب نشيني راه بندازيم و شب هاي تابستون، توي پشه بند بخوابيم و هندوانه قرمز بخوريم و توي حوض پاهامونو بشوريم و زير آلاچيق يك چايي قند پهلو بخوريم و نوه هامونو كه دارن توي باغ بازي مي كنن، تماشا كنيم.

از قديم گفتن، آرزو بر جوانان عيب نيست ;)