" ديدم در آن كوير درختي غريب را
محروم از نوازش يك سنگ رهگذر
تنها نشسته اي،
بي برگ و بار، زير نفسهاي آفتاب
در التهاب،
در انتظار قطره باران
در آرزوي آب.

ابري رسيد،
-چهر درخت از شعف شكفت.
دلشاد گشت و گفت :
  - اي ابر، اي بشارت باران
    آيا دل سياه تو از آه من بسوخت ؟

غريد تيره ابر،
برقي جهيد و چوب درخت كهن بسوخت ! "