پس از آن ديگر خانه اي با اصالت تر از خانه پدر بزرگ نديدم
پس از آن ديگر انجيري به شيريني انجير خانه او نخوردم
پس از آن ديگر زير آسمان پر ستاره نخوابيدم
پس از آن ديگر نسيم سرد سحري را روي پوست كودكيم حس نكردم
پس از آن ديگر با صداي الله اكبر مغرب، دنبال جانمازم نگشتم
پس از آن ديگر روي هيچ زمين آجري، قدم نزدم
پس از آن ديگر هيچ تخم گل لاله عباسي را جمع نكردم
پس از آن ديگر براي ساختن بادبادك، به دنبال چسب دست ساز مادربزرگ نگشتم
...
وقتي پدربزرگ رفت، من كودكيم را گم كردم
او رفت و همه چيز را با خود برد
آنوقت من ماندم و حسرت نشناختنش.