گل شمعدوني

براي چندمين بار، بهار با من قهر كرد.
نمي دونم چرا ،
شايد وقتي صبح از خواب پا شد، من پيشش نبودم،
شايد وقتي گريه مي كرد، من بغلش نكردم،
شايد باهاش حرف نزدم، عوضش نكردم، شيرش ندادم،
شايد دلش برام تنگ شده بود اما منو پيدا نكرده بود،
شايد از من بيشتر از اينا توقع داشت،

اما من نمي تونستم، آخه مريض بودم ، يا بيشتر از اونا خسته بودم كه بغلش كنم يا شايدم هيچ كدوم دليل خوبي نباشه و من واقعا مامان خوبي براش نبودم و كاملا اون حق داشته باشه.

ديشب وقتي به دليل قهر كردنش فكر مي كردم، فهميدم كه چقدر دلم شكسته. و يكباره سختي اين يك سال، با هم جمع شدن و من سنگيني شو روي قلبم احساس كردم.

ديشب با خودم فكر كردم اونايي كه پير مي شن و بچه هاشون اونا رو مي زارن خانه سالمندان، وقتي از غصه دق مي كنن خيلي هم عجيب نيست.