امروز روز مادر هست و من هم مثل بقيه درگير تدارك هديه براي مادر. ديروز رفتم شهروند. يك عالمه بچه اومدن كه براي مادراشون چيزي بخرن. اين بچه ها همه سني بودن ، از ۱۰ ساله تا ۶۰ ساله. كه خب همه براي مادراشون، بچه بودن. و البته پير مردهايي كه معلوم بود براي خانمهاشون كه يا مادر بودن يا مادربزرگ خريد مي كردن.

به نظرتون عمومي كردن روز مادر خوبه؟ چرا آره، چرا نه ؟

به نظر من عمومي كردن اين روز، خيلي جالب نيست. عمومي شدن اين روز، فقط يك بازار داغي براي كاسبا درست مي كنه و بس. ما خيلي مراسم ديگه داريم كه فرصت خوبيه تا به مادرامون سر بزنيم و ازشون به هزار دليل تشكر كنيم. مثل روز عيد، روز تولدشون، روز عيد فطر، يا ....

و متاسفانه من نمي تونم با اهميت ندادن به اين روز، مخالفتمو اعلام كنم. چون كه مادرم چشم به راهه.

 

گاه در اوج خوشبختي سكوت مي كنم.

گاه در اوج خوشبختي دلم سخت مي گيرد.

گاه در اوج خوشبختي، اشكهايم قطره قطره مي چكند و من از ترس خدا، دهانم را مي بندم و بي صدا مي گويم خدايا شكرت.

 

گاه در اوج تنهايي، ساعتها به ساعت كوچك اتاق، خيره مي شوم.

گاه در اوج تنهايي، به سكوت اتاق گوش مي كنم.

گاه در اوج تنهايي، به شلوغي دنيا فكر مي كنم.

 

گاه در اوج سلامتي، به دردي غريب خو مي كنم.

نمي دانم دردم از كجا مي آيد؟ دردي كه آرام آرام به زندگيم آمده و اكنون، بي صدا در گوشه دلم جاخوش كرده. صدايم مي كند. اما من خيلي از مهمان ناخوانده خوشم نمي آيد.

 

گاه در اوج شادي، ترانه مي خوانم. اما مطمئنم كه حتي درخت سبز خانه ام نيز از ترانه من لذت نمي برد.

گاه در اوج شادي، بسيار حرف مي زنم و سرم باد مي كند.

گاه در اوج شادي، بسيار مي خوابم و شاديم فراموش مي شود.

 

گاه بسيار زندگي مي كنم.

گاه بسيار مي ميرم.

سالهاي پيش (سال دوم دانشگاه بودم)، قبل از اينكه توبه كنم كه ديگه نمي رم فالگير، با دوستام رفتم كه فال قهوه بگيرم. فكر كنم توي خيابون شريعتي بود. با الهام و بهاره و بقيه يادم نمي ياد.

امروز نوشته هاي اون فال و پيدا كردم.

بهم گفته بود : ازدواج با عشق، توي اسمش هم ( د پ ا م ) هست !

به نظر شما اسم علي اين حرفها رو داره ؟ حتي حريري هم هيچكدوم از اين حرفها رو نداره !!!!

چقدر اون موقع ها پول دادن به فالگير و شنيدن چرت و پرت هاي اون لذت بخش بود ;)