بلاخره بعد از رفت و آمد هاي بسيار بين اتاق مامان آزاده و اتاق بهار از يک سالگي تا دوسال و چهار ماهگي رسيديم سر جاي اول. يعني همون تخت نوزاد رو سر هم کرديم و چسبونديم به تخت خودمون تا هم بهار بخوابه و هم من بتونم روي تخت بخوابم. من همه تلاشمو کردم که دخترم شبا مستقل بشه و روي تخت خودش بخوابه اما نشد. اگر چه به جواب نرسيدم اما حداقل بعدا نمي گم که کاش کرده بودم. حالا ديگه چند شبه که من راحت مي خوابم و البته به نظر مي رسه که بهار هم راحت مي خوابه. اما علي ديگه شباي آخر راحتيشه ! آخه دومي که دنيا بياد بايد بره روي زمين تا من با يکي اين ورم و يکي اون ورم روزگار سر کنم.
اين بچه بي اسم ما که همچنان بهش بچه مي گيم خيلي تکون مي خوره . مخصوصا نزديکاي صبح که من بي خواب مي شم و گشنه ديگه نمي فهمه که چي کار کنه. اونقدر وول مي زنه که مجبور مي شم برم يه چيزي بخورم تا خوابم سنگين بشه و بخوابم.
اين بچه بي اسم ما که همچنان بهش بچه مي گيم خيلي تکون مي خوره . مخصوصا نزديکاي صبح که من بي خواب مي شم و گشنه ديگه نمي فهمه که چي کار کنه. اونقدر وول مي زنه که مجبور مي شم برم يه چيزي بخورم تا خوابم سنگين بشه و بخوابم.
ديشب دلم مي خواست براي مامانم درد دل کنم و يک عالمه گريه. آخه اعصابم ضعيف شده. خستم. بدنم کوفتست. خودمو فراموش کردم.
هيچ کاري نمي تونم بکنم فقط همينکه مي تونم به کاراي بهار برسم خدا رو شکر مي کنم. يه غذايي بپزم و به بهار غذا بدم و بخوابونمش. با بهار دعوام شد. خيلي بد. گريه مي کرد و پشت سر هم مي گفت مامان و من هم سرمو کرده بودم زير لحاف و اون يک ريز مي گفت مامان !
اون هم بغل مامانشو مي خواست مثل من. اون چيزي که خودم دلم مي خواست داشتم از بچم دريغ مي کردم. بغلش کردم و آروم شد. هر دو با چشم گريون به خواب رفتيم.
+ نوشته شده در دوشنبه نهم آذر 1388ساعت 10:47 توسط آزاده حائري
|